من هیچ وقت و هیچ کجای زندگیم یه ادمو اونقد نمیبرم بالا ک فرمانروایی کنه! هیچ کسو جز خودم ب اوج نمیرسونم. کسی ک باید رئیس باشه منم. موضوع بعد اینه که پذیرفتن...؟ انقدر تو مغزم اینو میگفتن ک فکر میکردم حقیقته و باید پذیرفت هر چیزیو که در جریان زندگی اتفاق افتاده.. اما این یه اشتباهه محضه. همه چیز از جایی که فوران کردی از نخواستن و نپذیرفتن... شروع میشه! نخواه و اجازه نده هر چیزیو بهت تحمیل کنن. خودتو بپذیر اما شرایطو نه!! پذیرش هر چیزی همون گیم اور شدن تدریجیه. احمقانه و زیرکانه توی مغز جا میندازن ک خب شرایط فلانه؟ بپذیر و بعد درستش کن! اما نه! پذیرفتن یعنی بیخیال شدن متوقف شدن. نپذیر و انقلاب کن! بهش فکر کن و مراقب باش.