بعد از گذروندن اون دردا.. ب خودم ک میام، میبینم چقد قوی تر شدم، چند لول رفتم بالاتر و روحم ورزیده شده! مسیر زندگی کجا میخواد منو وادار به جنگ کنه که داره انقد قوی آمادم می‌کنه..؟ تنها قبله گاه حقیقی زندگیم خداست و تنها شعله‌ی روشن کننده‌ی آتش درونم درده. پس من دردو می‌پذیرم و غم‌رو به آغوش میکشم و تنها جایی که سر به زیرم، سجده به درگاه معبودمه.